خارجی‌ترین بخش پوست که شامل یک لایه از سلول‌های مرده و سست است سدی حیاتی در برابر عبور میکرب‌ها، مواد شیمیائی و دیگر عوامل سمی به بدن ایجاد می‌کند. اما گاهی پزشکان ناچارند که این سد را برای تجویز بعضی از داروها و انتقال بعضی داروها از راه پوست بشکنند .
الکتروپوریشن (electroporation)، تکنیکی در میکروبیولوژی است که در آن یک شرایط الکتریکی برای سلول ها ایجاد می شود تا میزان نفوذپذیری غشای سلول ها برای عبور مواد شیمیایی، داروها، و یا معرفی DNA به درون سلول ها افزایش یابد.
در واقع این روش تزریق بدون استفاده از سوزن، بسیار مؤثر، بدون ایجاد جراحت و کاملاً ایمن است.
الکتروپوریشن با عبور هزاران ولت در فاصله یک تا دو میلیمتری سلول های معلق در کووت های الکتروپوریشن به وقوع می پیوندد (1.8 تا 2.5 کیلو ولت، 12.5 تا 18 کیلوولت/سانتیمتر). الکتروپورشن یک فرایند چند مرحله ای با چندین مرحله مجزا است. اول، یک پالس الکتریکی کوتاه باید اعمال شود. پس از اعمال این پتانسیل، غشاء مانند یک خازن از طریق مهاجرت یون‌ها از محلول اطراف آن شارژ می‌شود. هنگامی که میدان به حد بحرانی می‌رسد، بازسازی موضعی سریع در شکل فضایی لیپید وجود خواهد داشت.
موفقیت الکتروپورشن تا حد زیادی بستگی به درجه خلوص محلول پلاسمید به ویژه در مورد محتوای نمک آن دارد. بعد از انجام عمل الکتروپورشن، باید سلول ها تحت مراقبت قرار گیرند تا دوباره تقسیم سلولی در آنها رخ دهد. الکتروپوریشن، کارامدی بالایی در معرفی ژن های خارجی به سلول ها و بافت های در حال کشت، به ویژه در سلول های پستانداران دارد. برای نمونه، الکتروپوریشن برای تولید موش های ناک اوت مورد استفاده قرار می گیرند. یا در درمان های تومور، ژن درمانی ها و درمان هایی که بر پایه سلول هاست، استفاده می شوند.
کاربردهای پزشکی الکتروپوریشن: اولین درمان های موفق مربوط به تومورهای پوستی بدخیمی بود که روی موش ها و در سال 2007 به دست آمد که در 12 مورد از 13 موش، تومور به طور کامل ریشه کن شد.
الکتروپوریشن و داروها و انتقال ژن ها: الکتروپوریشن می تواند برای انتقال داروها یا ژن ها در سلول های هدف و با بکارگیری پالس های الکتریکی کوتاه انجام پذیرد، بنابراین اجازه انتقال مولکول ها را از غشای سلول ها ایجاد می کند. این روش به الکتروکموتراپی نیز معروف است.
